The Artist: Ouderwets genieten

Veel geluid, muziek, actie en felle kleuren op het bioscoopscherm, vaak zelfs in 3D. De hedendaagse filmbezoeker is behoorlijk wat gewend. Hoe moeilijk is het dan om een geslaagde film te maken zonder al deze ingrediënten? Regisseur Michel Hazanavicius ging de uitdaging aan door een stomme zwart-wit film te maken.

The Artist (Michel Hazanavicius, Frankrijk, 2011) is een film zonder tekst – op enkele tussentitels na -, kleur of special-effects. Blijft er dan nog wel wat over voor het verwende publiek anno nu? De regisseur ziet het als een extra uitdaging voor zichzelf: ‘Het maakt je als regisseur verantwoordelijk. Het is niet aan de scenarist of aan de acteurs het verhaal te vertellen.’

George is de ster van de stomme filmEen stomme film
George Valentin is in 1927 dé succesvolle acteur van de stomme film in Hollywood. Hij is een charismatische en trotse man met een mooie carrière. Tijdens een première ontmoet hij de dan nog onbekende en jonge Peppy Miller. George helpt haar de eerste stappen in Hollywood te zetten. Tot de geluidsfilm wordt geïntroduceerd. Gouden tijden breken aan voor de filmindustrie en de carrière van Peppy. Voor George is het echter een ware nachtmerrie. De stomme film raakt samen met George in enorm verval.

Geen stille film
Muziek maakt een groot en belangrijk deel uit van The Artist omdat dit het enige geluid in de film is. De sfeer van Hollywood en de jaren ‘20 wordt perfect door de muziek vertolkt. Dat je de acteurs niet hoort praten is een welkome afwisseling en werkt zeer rustgevend. Bij de kleine verrassingsmomenten waarin wel geluid voorkomt wordt het enorme contrast met de voor ons gangbare geluidsfilm voor de kijker extra goed ‘hoorbaar’.

Zelfs de hond won een prijs!Prijs voor de hond
De acteurs in de film doen het erg goed. George (Jean Dujardin) kreeg zelfs de prijs voor Beste Acteur op het filmfestival van Cannes. En zelfs de hond die in de film meespeelt kreeg een prijs voor zijn acteerprestaties op hetzelfde festival! Misschien juist omdat er niet gesproken wordt is er zichtbaar veel werk besteedt aan de set en de kostuums. Dit geeft de film extra overtuigingskracht.

Traag tot het einde
De depressie waarin George belandt na de ondergang van de stomme film moet voor zijn gevoel oneindig hebben geduurd. Dit wordt in de film goed verbeeld, doordat de film zelf halverwege erg traag wordt en ook oneindig lijkt voort te duren. Dit staat dan weer in sterk contrast met het einde, waarin alles opeens lijkt om te keren. Het ‘happy end’ is wat voorspelbaar maar verrassend snel gerealiseerd. De uitdaging die de regisseur aanging met The Artist is zeker geslaagd. Het is een mooie film die je toch op een andere manier naar de volgende geluidsfilm zal laten kijken, of beter: luisteren.