Alamar

Vissen om te overleven

De Italiaanse Roberta (Roberta Palombini)en Mexicaanse Jorge (Jorge Machado) verschillen als dag en nacht, maar delen één ding: een kind. Voordat de vijfjarige Natan (Natan Machado Palombini) definitief bij zijn moeder Roberta in Rome zal gaan wonen, mag hij een paar weken mee vissen met zijn vader en grootvader(Nestór Marín) langs de Mexicaanse kust.

Documentaire of fictie
Alamar (Pedro Gonzales Rubio , Mexico, 2009) is een eenvoudig drama zonder uitgebreide verhaallijn, maar zorgt voor drieënzeventig minuten ontspannen kijken met prachtige, haast documentaireachtige beelden van de innige relatie tussen Jorge en zijn zoon Natan. De film speelt zich voornamelijk af rond het prachtige Mexicaanse koraalrif Banco Chinchorro, wat de regisseur bijzonder mooi in beeld weet te brengen.
Niet alleen wordt het leven aan de kustlijn op realistische manier getoond, zelfs de onderwaterbeelden en hoe er gevist moet worden om te kunnen leven lijkt haast op een live registratie. De acteurs in de film leven ook echt daar, waardoor dit realisme nog meer versterkt wordt. Het natuurlijke kleurgebruik draagt hier ook aan bij. De grens tussen documentaire en fictie is in deze film moeilijk te onderscheiden en dit maakt de film bijzonder.

Vader-zoon relatie
De vader-zoon relatie is de rode draad van deze film. Door middel van prachtige close-ups van de jonge Natan leren wij steeds meer over de wereld van het kind en de bijzondere band die hij met zijn vader heeft. Jorge duikt nog dagelijks met Natans grootvader in zee op zoek naar de beste vissen. Het is de vraag of Natan dit vak dat generatie op generatie wordt doorgegeven ooit zal leren als hij weer terug zal keren naar de Westerse wereld. Als Natan weer naar zijn moeder in Rome terugkeert, zien we hoe Natan zich weer aanpast aan het leven hier. Het contrast is groot na het zien van het leven bij zijn vader, maar de regisseur oordeelt niet over dit verschil , waardoor je je als kijker nooit ongemakkelijk voelt. De film zorgt hierdoor voor een hele natuurlijke en ongedwongen kijkervaring.

Door MovieZone Label Reporter Roos Meijer