MovieZone heeft deze maand MovieSquad IFFR winnaar J AI TUE MA MERE van regisseur Xavier Dolan gelabeld.

Hubert Minel, een onstuimige puber, haat zijn moeder. Hij walgt van haar ouderwetse truien, haar oubollige interieur en de broodkruimels in de hoeken van haar zeurende mond. Maar eigenlijk haat de rebellerende Hubert alles wat niet in zijn wereldbeeld past. Want wat zou hij graag de wijde wereld in trekken, of ten minste met zijn vriendje op kamers wonen. Maar hij is nog maar zestien jaar en moeder vindt hem daar te jong voor. Zijn ergernis groeit met de dag en lijkt over te gaan in een obsessie. Maar wanneer zijn moeder hem naar een internaat stuurt, voelt hij zich verraden.

MovieZone Label en CJP verloten in samenwerking met de distributeur Cinemien 5 x 2 vrijkaarten voor de film. Beantwoord onderstaande vraag om kans te maken op de vrijkaarten:

Waarom is de film J AI TUE MA MERE semiautobiografisch?

Vul je antwoord hier (tabblad WINNEN) om kans te maken op de vrijkaarten. Deze actie eindigt op 10 maart 2010.

Wil je ook kans maken op de videocamera van JVC?
Schrijf dan een korte recensie over J AI TUE MA MERE (max. 250 woorden). Stuur deze recensie, samen met je naam en adresgegevens, uiterlijk 31 maart 2010 naar Moviezone@filmeducatie.nl en wie weet ben jij binnenkort wel de eigenaar van deze handige en prettige videocamera! Met de JVC Picsio GC-FM1 kun je je video's direct overzetten naar YouTube of iTunes.
Winnaars van de camera ontvangen bericht. Over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden.

J AI TUE MA MERE draait nu in de bioscoop. Klik hier om snel kaarten voor deze film te reserveren.

Lees hieronder ter inspiratie de recensie van MovieZone Label redactielid Zowi Vermeire (18 jaar).

Puber haat moeder in J AI TUE MA MERE

Hubert Minel is 16 jaar en haat zijn moeder (Anne Dorval). Hij walgt van haar ouderwetse truien, haar oubollige interieur en haar gezeur op alles. Het liefst zou hij met zijn vriendje op kamers wonen. Zijn ergernis groeit met de dag en lijkt over te gaan in een obsessie. Als zijn moeder hem dan ook nog naar een internaat stuurt, dreigt het helemaal mis te gaan.

Xavier Dolan
De twintigjarige Xavier Dolan schreef het scenario, regisseerde de film en speelt de hoofdrol Hubert Minel. Dolan baseerde het scenario op het verhaal Matricide, wat hij op school schreef in opdracht van zijn leraar. Daarin schreef hij over intieme en gevoelige zaken, die hem bezig hielden toen hij 16 was, zoals zijn homoseksuele gevoelens. Hierdoor is de film semiautobiografisch geworden. Hij heeft al vele prijzen met deze film gewonnen, waaronder de MovieSquad Award tijdens het International Film Festival Rotterdam.

Videodagboek
Hubert uit zijn gevoel via allerlei creatieve wegen. Hij schildert samen met Antonin, met wie hij een liefdesrelatie heeft, filmt zichzelf en schrijft. De filmpjes die hij van zichzelf maakt, lijken op een videodagboek. Dit zijn mooie, gestileerde zwart-wit beelden van zijn pratende gezicht. Ze vormen een mooi rustpunt in de film, waarin veel kleuren en heftige ruzies plaatsvinden. Als kijker wordt je in de wereld van Hubert gezogen, doordat zijn poëtische teksten niet alleen verteld worden maar ook in beeld verschijnen. Op zo’n manier dat je niet van de film afgeleid wordt. Telkens denk je dat je Hubert bijna begrijpt. Dat je er nou eindelijk achter komt wat er in zijn hoofd afspeelt. Maar echt te weten komen doe je niet. Het blijft een mysterie hoe hij over zijn moeder denkt en wat hij nu precies wil.

Een kunstwerk om naar te kijken
De teksten, mooie beelden en muziek maken dat je het verwarde gevoel van Hubert kunt voelen. Het camerawerk zorgt hier vooral voor. Prachtige portretten van de hoofdrolspelers, waarbij dicht op de huid wordt gefilmd, en de videobeelden die Hubert zelf maakt geven een heel realistisch beeld weer. De slow motion, stills of versnellingen in de montage met de fijne soundtrack versterken daarbij dat je meeleeft en voelt met Hubert. Emoties zijn niet altijd zo makkelijk te onderscheiden en van alles kan ervoor zorgen dat ze weer omslaan in andere gevoelens. Deze film bewijst dat haat en liefde vlak naast elkaar liggen en zelfs door elkaar kunnen worden geweven. De film vertelt niet alleen over emoties en creativiteit, maar is zelf ook een kunstwerk vol gevoel om naar te kijken.

Hiernamaals
The Lovely Bones is geregisseerd door Peter Jackson, bekend van The Lord of the Rings trilogie. Voor zijn nieuwste film zet hij het gelijknamige boek van Alice Sebold om in een kleurrijke thriller. Een thriller die qua art-direction zoetsappig oogt maar thematisch het tegenovergestelde is. Als kijker word je meegenomen op een reis waarbij je alle emoties ervaart die een mens in een heel leven kan hebben. Daarbovenop krijg je een voorproefje van het hiernamaals. Natuurlijk is dit iets wat je nog nooit hebt ervaren. Toch lijkt de film dicht in de buurt te komen van hoe we minstens hopen dat het er uit zal zien.

Metaforen
The Lovely Bones laat zien hoe het jonge leven van Susie Salmon (Saoirse Ronan) op brute wijze wordt beëindigd. Ze sterft, maar begint een leven in haar eigen perfecte wereld. Daar staat ze voor een keus. Ze moet het aardse leven loslaten om verder te gaan, maar lukt dat? Kan ze accepteren dat haar leven haar is ontnomen voordat het echt begon? Indrukwekkend is dat het hiernamaals prachtig in beeld is gebracht. Er wordt gebruik gemaakt van metaforen uit Susie’s leven. Zo staat een veranda symbool voor haar continue verlangen naar de liefde. Ze zou daar immers de dag voor ze stierf haar grote liefde hebben ontmoet. Haar vader wordt gesymboliseerd door flessenscheepjes, zijn grote hobby. Fenomenaal is het acteerwerk van Stanly Tucci, die de rol van buurman en de moordenaar van Susie speelt. Hij is precies zoals je jezelf een doorsnee buurman voorstelt, een vriendelijke man op beleefde afstand. Dit is fascinerend, want er zit een kant aan dit personage dat het daglicht letterlijk niet kan verdragen. 

Emotie
De film is aangrijpend en emotioneel intrigerend. Er komt een grote verscheidenheid aan gevoelens langs. De film is daarmee overweldigend, maar zonder dat het verwarrend wordt. Er is heel bewust omgegaan met muziek. Natuurlijke en bovennatuurlijke geluiden roepen emotionele en psychologische reacties op. Alle afzonderlijke aspecten van deze film zijn doordacht en kloppen gevoelsmatig. Dit alles maakt van The Lovely Bones een zeer indrukwekkende film. 

Auteur: Linde Pietersen (18 jaar)

Bekijk hier de trailer!  

Alles kan en mag in My Queen Karo
Het is 1974. De 10-jarige Karo (Anna Franziska Jaeger) verhuist samen met haar Vlaamse ouders naar een kraakpand in Amsterdam. Ze komt terecht in een commune waar vooral geen regels zijn. Haar vader is een echte idealist. Hij strijdt voor de krakerbeweging en is een voorstander van de vrije liefde. Haar moeder is daarentegen een stuk conservatiever. Wanneer Karo s vader thuis komt met een andere vrouw is het met de vrijheid, blijheid dan ook snel afgelopen. De relatie tussen Karo’s ouders loopt stuk waardoor Karo in een loyaliteitsconflict terecht komt. Met My Queen Karo maakt Dorothee van den Berghe een prachtig portret over een kind in een krakergemeenschap in de jaren zeventig.

Oranje en bruin
De jaren zeventig sfeer van de film wordt grotendeels bepaald door het kleurgebruik. De overwegend oranje en bruine kleuren doen je denken aan oude, verkleurde foto s. De film zit vol met sfeervolle, dromerige beelden. Tijdens het schommelen en zwemmen volgt de camera Karo op de voet. Hierdoor wordt de film heel speels en raak je als kijker nauw betrokken bij Karo. Anna Franziska Jaeger is nog maar veertien jaar oud, maar speelt fantastisch. Ze heeft zich de rol zo eigen gemaakt dat haar spel bijzonder naturel over komt. De jonge hoofdrolspeelster weet met haar lichaamstaal minstens zoveel te zeggen als met haar tekst. Zo lijkt haar tengere lichaam met iets hangende schouders te willen zeggen dat ze last heeft van de ruzie tussen haar ouders.

Avro’s Toppop
De film is semiautobiografisch. Doordat Van den Berghe elementen uit haar eigen jeugd in de film verwerkt heeft, wordt het een heel realistisch tijdsbeeld. Met grappige, oude beelden van Avro s Toppop, een besmeurde koningin Fabiola en een ingevroren egel is My Queen Karo het kijken zeer waard.

Lisa Bos (17 jaar)

Un Prophete, afschuwelijk goed
Door: Linde Pietersen (18 jaar)

Een en al lof voor de film Un Prophète! Hij won de Grand Prix op het filmfestival in Cannes, wordt de perfecte film genoemd op het London Film Festival en is genomineerd voor zowel een Golden Globe als Oscar. En dat terwijl het zo’n donker, naargeestig en soms afschuwelijk gevangenisdrama is. Vreemd genoeg werkt de afschuwelijkheid totaal niet negatief, maar trekt het juist aan. Somberheid voert je met gemak mee door deze bijna drie uur durende film. 

Respect winnen
Un Prophète gaat over de 19-jarige Malik El Jebena (Tahar Rahim). Hij wordt veroordeeld tot 6 jaar cel, waar hij al snel in het nauw gedreven wordt door een Corsicaanse bende. Hij moet wel meegaan in de opdrachten die hij van hen krijgt, want zonder de bescherming van de Corsicanen zal hij snel ten onder gaan in de harde maatschappij binnen de gevangenis. Malik werkt hard en krijgt daardoor steeds meer respect. Maar ondertussen trekt hij zijn eigen plan.

Originele genrefilm
Hoewel het verhaal niet bijzonder origineel is, zijn er veel elementen die Un Prophète onderscheiden van de standaard gevangenisfilm. Het is een pijnlijk realistische film. Rahim weet zowel de onzekere jonge Malik in het begin als de zelfverzekerde oudere Malik aan het einde zeer geloofwaardig te spelen. De camera zit Malik op zijn huid. Er komen nauwelijks primaire kleuren voor in deze film, op bloed en blauwe plekken na. Dit alles maakt dat je je als kijker zeer nauw, bijna claustrofobisch, betrokken voelt met Malik.

Rauwe Cinema
Regisseur Jaques Audiard, van origine scenarist, heeft oog voor detail. Hij weet het verhaal over een maatschappij binnen de gevangenismuren indrukwekkend goed tot leven te wekken. Het is een onwaarschijnlijk sterke film die de wereld een totaal ander plaatje van Frankrijk laat zien. Geen romantiek, geen esthetiek, maar rauwe cinema.

Regie: Jacques Audiard, Frankrijk, 2009
Release: 4 februari 2010

Win soundtrack van Un Prophète!
MovieZone en CJP verloten 5 soundtracks, met onder andere hip hopper NAS, van deze afschuwelijk goede film. Beantwoord snel onderstaande vraag en maak kans op de prijs:

Hoe kwam Tahar Rahim aan zijn hoofdrol (Malik) voor deze film? Zoek het antwoord op deze site en vul je antwoord hier in.

Katalin Varga (Peter Strickland, 2009) is de nieuwste MovieZone Label film. Als de man van Katalin er achterkomt dat hun zoon niet van hem is, zet hij hen beiden op straat. Katalin vindt dat ze het verleden lang genoeg heeft genegeerd. Ze besluit de confrontatie aan te gaan en neemt haar zoontje mee op reis door het mooie Transsylvanië. Op zoek naar wraak op haar twee verkrachters.

Deze film draait nu in de bioscoop!

Eva Venema (16 jaar), redacteur bij MovieZone Label, schreef dit over deze film:

Katalin Varga wil wraak

Debuut                                                               
Toen regisseur Peter Strickland een erfenis van 30.000 pond in handen kreeg besloot hij om met dit geld zijn eerste film te gaan maken. Hij verzamelde cast en crew en vertrok naar Roemenië. Na een lang proces met heel wat tegenslagen kon hij na twee jaar zijn film afronden. En wat voor een film. Katalin Varga is het prachtige resultaat van heel wat doorzettingsvermogen en passie.

Een duister sprookje
Als de man van Katalin er achterkomt dat hun zoon niet van hem is, zet hij hen beiden op straat. Katalin vindt dat ze het verleden lang genoeg heeft genegeerd. Ze besluit de confrontatie aan te gaan en neemt haar zoontje mee op reis door het mooie Transsylvanië. Op zoek naar wraak op haar twee verkrachters. Na een eerste wraakactie vindt Katalin de tweede dader, maar hij blijkt heel anders te zijn dan ze had verwacht. Atlan heeft een vrouw die vol lof over hem spreekt en hij komt over als een sympathieke en aardige man.  Hij herinnert zich Katalin niet meer en nodigt haar voor een paar dagen uit als gast in zijn huis. Dan ontstaan er aparte situaties. Zoals in de scène waarin Katalin met Atlan en zijn vrouw in een bootje zit en vertelt over haar verkrachting. Je ziet medelijden in de ogen van de vrouw en het plotselinge besef van Atlan, die zich Katalin begint te herinneren en steeds onrustiger wordt.
Er is nauwelijks een grens tussen goed en kwaad in deze film. Je ontwikkelt sympathie voor zowel het slachtoffer als de dader. Dat maakt Katalin Varga interessant om naar te kijken.

Geluid en muziek
De geluiden en muziek in deze film zijn geweldig. Machine-, kraak- en natuurgeluiden voegen een extra dimensie toe. Niet voor niets won Katalin Varga een Zilveren Beer voor  sounddesign op het Filmfestival in Berlijn. Een minpuntje is dat er af en toe teveel rare geluiden zijn. Op bepaalde momenten had Strickland mogen kiezen voor bijvoorbeeld wat zachtere geluiden, wat evenveel indruk had gemaakt. Over het algemeen is Katalin Varga een prachtige, indrukwekkende film die onthutst, ontroert en vooral verrast. De beelden van het ruige Transsylvanische landschap maken een diepe indruk en dragen bij aan die vreemde en bijna onrealistische sfeer die de film heeft. Met een prachtige climax aan het einde is deze film het kijken zeker waard.

MovieZone Label en CJP vinden het belangrijk dat je goede films ziet met je Cultuurkaart. De jongeren van de ‘MovieZone Label Jongerenredactie’ ook. Ze laten je iedere maand weten waar je voor naar de bioscoop moet gaan. Lees op www.cultuur hun recensies, doe mee aan acties en geef je eigen reactie. Op deze website vind je nog veel meer achtergrondinformatie.

Het afgelopen seizoen was MovieZone Label, hét filmprogramma voor jongeren, een groot succes met films als Zack and Miri Make a Porno, The Reader, Australia en Slumdog Millionaire. Vanaf november start het nieuwe seizoen, waarin MovieZone weer nieuwe films gaat labelen, filmacties organiseert en factsheets maakt, die je kunt gebruiken voor filmopdrachten op school.

MovieZone Label Jongerenredactie
Wat dit jaar nieuw is aan het programma is de MovieZone Label Jongerenredactie, die samen met CJP is opgezet. Film- en schrijfliefhebbers tussen de 15 en 19 jaar laten jou weten wat zij van de actuele films vinden. Bepaal zo naar welke film je gaat met je Cultuurkaart! Ben je het niet met ze eens? Geef dan gelijk je reactie onderaan de recensie.

MovieZone
Ben je benieuwd naar de achtergrondinformatie over de films? Kijk dan snel op www.moviezone.nl. Hier vind je de handige factsheets met veel filminfo, trailers en hoe je lid kunt worden van Club MovieZone. Dan wordt je automatisch op de hoogte gehouden van het laatste filmnieuws en de acties.

Word ook filmjournalist!
Wil jij ook als eerste de allernieuwste films zien en leren hoe je over film schrijft? Dat kan! MovieZone Label zoekt regelmatig recensenten, dus stuur sowieso even een mailtje naar Moviezone@filmeducatie.nl als je interesse hebt! Je kunt gelijk een recensie meesturen (maximaal 400 woorden) over je favoriete film. vergeet niet je adresgegevens, geboortedatum en telefoonnummer te vermelden.